Pod koniec 1980 roku wiedziałem już, że rozpocznę studia doktoranckie na Wydziale Inżynierii Przemysłowej i Nauk o Zarządzaniu na Northwestern University. Z perspektywy czasu być może zaskakuje, że spełniłem wszystkie wymagania programowe w Szkole Biznesu na Loyola University Chicago, a do wykorzystania pozostały mi dwa przedmioty do wyboru. Niezliczone interakcje z Loyola są zasługą tej uczelni: między innymi nie stawiano mi przeszkód, gdy chciałem przenieść punkty zaliczeniowe za przedmioty ze School of the Art Institute of Chicago (SAIC). Zapisałem się więc na Animation I z Byronem Crushem oraz Drawing for Animation I z Dennisem Wille’em. Pamiętam, że byłem niezwykle zdenerwowany, gdy zjawiłem się w SAIC, by zapisać się na te kursy i za nie zapłacić, ponieważ nie miałem portfolio, a jedynie (miejmy nadzieję) spójne ustne wyjaśnienie, skąd wzięło się moje zainteresowanie tą dziedziną. Mężczyzna siedzący przy stoliku wydziału filmowego zatwierdził mój wniosek. Tak po raz pierwszy spotkałem Freda Campera.