Przez dwa lata reżyser jeździł tam, gdzie pojawiali się członkowie zespołu Cool Kids Of Death. Kamerą rejestrował fragmenty koncertów, wywiadów, suto zakrapianych imprez i obscenicznych rozmów za kulisami, nic więc dziwnego, że zaprzyjaźnił się z muzykami. Prawdziwą miarą tej przyjaźni okazuje się jednak jego film, w którym Szczepanski opiera się pokusie żartowania z przyjaciół i nie tworzy zjadliwej satyry.