Po śmierci dziadka, Antonio Bonino, Toia znalazła sześć negatywów dowodzących, że należał do Partii Faszystowskiej i był adiutantem Benito Mussoliniego. Pod wpływem tego odkrycia reżyserka postanawia prześledzić historię męskiej linii swojej rodziny, której przedstawicieli koniec II wojny światowej przywiódł do Argentyny. Zamiast wyjaśnień przeszłość jednak kruszy się i rozpada w mozaikę materiałów archiwalnych, filmów rodzinnych, fragmentów osobistych dzienników oraz urywków dzieł Roberto Rosselliniego i Luchino Viscontiego. To jednak znaczenia wyłaniające się z połączenia odmiennych obrazów przynoszą odpowiedzi i wypełniają pustkę informacyjną, która ukształtowała kolejne pokolenia rodziny. Dynamika relacji między kobietami i mężczyznami w rodzinie Bonino ma znacznie mroczniejsze podłoże niż ówczesny kontekst społeczny. W opowieści o dziadku, ojcu, kuzynach i synach Toia odnajduje również historię tożsamości oraz rolę żon, matek, babć i córek w dziejach kształtowanych przez mężczyzn.