Ślad zapachowy jako metoda dowodowa w postępowaniu karnym został wynaleziony w ZSRR, a następnie rozwinięty przez wschodnioniemiecką policję bezpieczeństwa i szeroko stosowany wobec przeciwników reżimu. Od lat 80. stał się powszechnym elementem praktyki policyjnej i sądowej, także w postkomunistycznych Czechach. Najnowszy film Zuzany Piussi kontynuuje śledczą twórczość reżyserki, podejmując temat problematycznej konstrukcji rzeczywistości i ślepych zaułków wymiaru sprawiedliwości w Europie Środkowej. Film śledzi losy ludzi, którzy starają się o wznowienie niesprawiedliwych postępowań sądowych, a w związku z tym stawia pytanie, czy metoda dowodzenia obecności danej osoby na miejscu przestępstwa na podstawie zapachu wykrytego przez psa jest rzeczywiście bezstronna oraz jak to możliwe, że ślad zapachowy często wystarcza jako jedyny dowód do skazania podejrzanych, mimo że jest kwestionowany przez naukowców.