Ida sprząta dom, w którym mieszkał jej dziadek, artysta. Przedziera się przez pracownię wypełnioną po brzegi artefaktami, osobliwościami i zapomnianą historią. Podobnie jak w S P A C E S, Štrbová podejmuje temat pamięci i straty, łącząc fikcję z dokumentem i pozwalając, by obrazy nostalgicznego dzieciństwa oraz przytłaczającej przeszłości płynęły swobodnie, zgodnie z tokiem skojarzeń. Przy dźwiękach Concerto grosso nr 12 Francesco Geminianiego, z podtytułem Madness, wyraźnie odczuwa się kruchość fizycznej obecności reliktów — zarówno martwych, jak i żywych. Głowa martwej papugi, gipsowy odlew piersi babci czy pokryty mchem agent nieruchomości są odkryciami na osobistym stanowisku archeologicznym i eksponatami w introspektywnym muzeum rodzinnej historii.