Niepokojący dystopijny esej, którego styl nawiązuje do La Jetée Chrisa Markera. Wykorzystując ponownie zdjęcia z prywatnych albumów, ujęcia reklamowe i obrazy naukowe, w różnym stopniu przetworzone przez narzędzia sztucznej inteligencji, opowiada historię kobiety żyjącej w bezsłonecznej przyszłości, na wyschniętej Ziemi zamienionej w pustynię, oraz krytycznie i ironicznie przygląda się relacji ludzkości z technologią.