Na naszym terytorium nie ma miejsca tak ściśle związanego z Holokaustem jak Terezín. Nasz pielgrzym przemierza jego ulice i spotyka mieszkańców, którzy woleliby zapomnieć o ponurej historii swojego miasta — w końcu trwało to „tylko cztery lata”. Choć o dawnym getcie ledwie się pamięta, wysiłki, by o nim zapomnieć, nie przywracają jeszcze miasta do życia. Dlaczego więc Terezín stał się miastem widmem? I w jakim stopniu jego ponura teraźniejszość odzwierciedla nasze podejście do cierpienia Żydów jako takiego?