W GRISAILLE (które jest terminem malarskim i witrażowniczym odnoszącym się do użycia „gris”: szarości) spotykamy pięć postaci – wszystkie kobiety – albo, jak nazywa je Bowes, „prezenterki”, które zdają się nakładać na siebie i znać nawzajem. Śpią, czytają, piszą i kontemplują własną świadomość, ćwiczą gramatykę swojego umysłu, a także kontemplują obrazy, płeć oraz wiersz Roberta Duncana odnoszący się do matki jako sokolniczki. Istnieją w tajemniczym pejzażu faktur, niepojętych kształtów i niezwykłego koloru. Tonacje malarzy Bonnarda, de Kooninga i Picassa, a także sztuka renesansu, zainspirowały kolor i kształt GRISAILLE. — Anne Waldman