Głos mężczyzny dobiega zza kadru. Wymienia pojedyncze słowa, ma problemy z artykulacją. Na początku są to pojęcia abstrakcyjne, ekran pozostaje czarny. Jednak niebo, ulica, wieś i dom mają już swoje obrazy. Wprowadzają nas w życie mówiącego. To jego dom. To jego automatyczne rolety. Zaglądamy do kuchni, gdzie jego żona coś przygotowuje. Mężczyzna ćwiczy w specjalnie wyposażonym pomieszczeniu. Później znów siada przed mikrofonem, najwyraźniej nagrywając swój głos, by go zachować. Między nagranymi słowami i zdaniami, a także poza obrazami, otwiera się kolejny wymiar. W pomieszczeniu jest coś nieuchronnego — i wielka miłość. Robot sprzątający jeździ po swoim stałym torze. Kto później nada sensowny kontekst słowom zapisanym w komputerze?