Nienazwana narratorka wyrusza w podróż, która zaczyna się od pierwszego lądowania w kosmosie na planecie Ziemia i prowadzi do rozmów o wszechświecie, polityce i nienawiści. Jest niczym duch, gdy wraca do miejsc, w których dorastała — miejsc, które już nie istnieją i prawdopodobnie nigdy nie będą istnieć ponownie. W niektórych z nich narratorka spotyka różne osoby. W rozmowach na nowo powraca myśl: „Nieobecność przyszłości już się zaczęła”, a także temat konsekwencji wojny. Rozmówcy zastanawiają się również nad tym, czy ludzkość potrafi współistnieć sama ze sobą. Narratorka ośmiela się marzyć o przyszłości, zanurzając nas w teraźniejszości, która na zawsze zmieniła naszą przyszłość.