Podobnie jak Orlando (1732) i Ariodante (1734) Handla, Alcina czerpie z materiału narracyjnego Orlando furioso Ariosta. Historia czarodziejki Alciny, początkowo hedonistycznej i manipulującej innymi kobiety, która później sama staje się ofiarą miłości, wpisuje się w gatunek „opery magicznej”, obfitującej w elementy nadprzyrodzone, lecz Handel osiągnął w charakterystyce postaci znaczną autentyczność emocjonalną. Dzięki temu Alcina jest jedną z najbardziej przejmujących i wielowymiarowych oper. „Możecie gardzić, czym chcecie; nie możecie jednak zaprzeczyć Handlowi” — powiedział irlandzki dramaturg George Bernard Shaw. Podobnie jak w Tamerlano, Pierre Audi oparł tę inscenizację na scenie barokowego teatru w Drottningholm, dla którego pierwotnie opracował koncepcję reżyserską. Scenografia opiera się zatem na zasadach perspektywy, z kulisami w formie malowanych paneli. Powstał w ten sposób znakomity przykład nowoczesnego teatru muzycznego w historyzującej oprawie.