W eterycznym zaświacie nie ma czasu ani przestrzeni. Cienie, uwolnione od ziemskich trosk, wysławiają wielkość Bogini Prawdy. Spowita wieczną chwałą, siedzi triumfalnie, a po jej bokach stoją Piękno i Dobroć; u jej stóp leży Cierpienie, okryte płaszczem z krwi. Pośród tego chóru pochwał rozbrzmiewa dysonansowa skarga: „Żyć! Kto przywróci mi dreszcz życia?”. To głos Guercœura, który zmarł w kwiecie wieku, zakochawszy się w Giselle i wyzwoliwszy swój lud spod władzy tyrana przy pomocy przyjaciela Heurtala. Nie mogąc zaznać spokoju, Guercœur błaga, by mógł powrócić do cielesnej postaci. Prawda ostrzega go: na Ziemi minęły już dwa lata, a tam nic nie trwa wiecznie. Jego upadek z raju może być brutalny…