Ta analogowa podróż na taśmie 16 mm została zniszczona zarówno przez moją zapominalstwo, jak i domowe środki chemiczne. Był mroźny zimowy dzień. Przekonałem mamę, że chcę sfilmować ją i jej konia na zaśnieżonym tle. Wiatr był lodowaty, wszyscy drżeliśmy z zimna, ale nie mogłem się doczekać, aż wywołam nakręcony materiał. Poszedłem do laboratorium i przeprowadziłem obróbkę, lecz po otwarciu koreksu nie zobaczyłem żadnego obrazu — tylko ciemny pasek filmu. Popełniłem błąd podczas filmowania i straciłem cały materiał. Postanowiłem więc zniszczyć go jeszcze bardziej. Klatka po klatce objawiał mi się nowy świat roztopionych pejzaży i dziwnych postaci — film i jego kolorowe warstwy ożyły.