Bel Gatti nie może uprawiać seksu, więc jej terapeutka sugeruje, by nakręciła o tym film i obróciła rzekomą traumę zewnętrzną przeciwko sobie. Śledzimy codzienną opowieść o jej życiu, pracy jako opiekunka do dzieci, wizytach u matki i babci, prawdziwych i fikcyjnych pocałunkach oraz osobistych poszukiwaniach. W tym krajobrazie pojawiają się także wibratory, występy dragowe i aktor opętany przez samego Andy’ego Warhola. Wszystko przechodzi przez filtry, gify, naklejki, estetykę postwspółczesną i bliskość, jaką daje nam długość ramienia reżyserki — w tym intymnym dzienniku z mediów społecznościowych, hiperdokumencie próbującym zinterpretować to hiperseksualizowane społeczeństwo. A do tego zabawa, zabawa posthumorystyczna. Odważysz się śmiać?