James Acaster zgłębia swoją miłość i niechęć do stand-upu, rezygnując z kontroli nad swoim występem i godząc się na zdrową dawkę ingerencji publiczności – czyli przekrzykiwanie występu. Dzięki swojej przenikliwej obserwacji i niezrównanemu dowcipowi Acaster dzieli się przezabawną, spontaniczną metaanalizą własnego materiału, a także opowieściami z dzieciństwa, które skłoniły go do podjęcia kariery komika.