Manekinowe dłonie trzymają parę kości do gry. Na szczycie wzgórza wznosi się zamek. Poniżej — elegancka, nowoczesna willa. Tymczasem, z dala od Paryża, dwóch mężczyzn w maskach gra w kości w barze. Postanawiają pojechać do Paryża. Wiejskie drogi, wzgórza, ogrodzenia. Ponownie pojawia się elegancki „zamek”: starannie utrzymany ogród, wyszukane wnętrze, dziwne rzeźby. A w domu? „Nikogo, NIKOGO”. Przez następne dwa dni zamaskowane postacie grają w kości, bawią się przy basenie, wykonują ćwiczenia z piłką. Przybywają dwie nowe postacie. Zamaskowane. Szukają i znajdują kości. Tańczą. Manekinowe dłonie trzymają parę kości do gry.