U schyłku apartheidu trzy pokolenia kobiet z pewnej wioski w Republice Południowej Afryki połączyły siły, by stworzyć ogród społeczny. Nazwały go „ogrodem myślenia” – hleketani w lokalnym języku xiTsonga – miejscem, w którym kobiety spotykają się, by zastanawiać się, jak wprowadzać zmiany. Dwadzieścia pięć lat później ogród wciąż prężnie działa, zapewniając lokalnej społeczności świeże warzywa i nowe możliwości, a zarazem pomagając stawić czoła skutkom zmian klimatu, ubóstwa i HIV/AIDS w społeczności doprowadzonej na skraj wytrzymałości.