„My Imaginary Africa” to narracja pierwszoosobowa o charakterze zarazem jednostkowym i zbiorowym, łącząca osobiste doświadczenia i troski reżyserki z doświadczeniami, wspomnieniami i eksperymentami innych czarnych kobiet, które powracają do przeszłości w poszukiwaniu własnych definicji siebie, współtworząc wspólne terytorium (r)egzystencji. Film ma formę eseistycznego eksperymentu z pamięcią oraz subiektywnymi możliwościami schronienia i oporu wśród quilombolas.