Zanurzeni w morzu greenwashingu, które każdego dnia ich zalewa, dwaj amazońscy filmowcy postanowili potępić w tym filmowym manifeście kulisy historycznego procesu wymyślania lasu i eksploatowania go jako niewyczerpanego Ogrodu Edenu. Między Monachium a Belém ukazują, jak rasizm i uprzedzenia w Brazylii i na całym świecie wciąż opierają się na idei „dzikiej pustki demograficznej”, niezdolnej przemówić we własnym imieniu.