Foreign Office koncentruje się na okresie, w którym Algier – w latach 1962–1972 – stał się „mekką rewolucjonistów”, goszcząc przedstawicielstwa wielu ruchów wyzwoleńczych z Afryki, Azji i obu Ameryk, takich jak Międzynarodowa Sekcja Black Panther Party Eldridge’a Cleavera, ANC Mandeli czy PAlGC (Afrykańska Partia na rzecz Niepodległości Gwinei i Republiki Zielonego Przylądka), założona przez Amílcara Cabrala. Wychodząc od tej zapomnianej przeszłości epoki po uzyskaniu niepodległości i internacjonalizmu, Foreign Office skłania do refleksji nad historią i sposobami jej przekazywania oraz nad emancypacją jako zjawiskiem nierozerwalnie związanym z poezją. Film ukazuje dwoje młodych Algierczyków, którzy „przepisują” tę historię za pomocą obrazów, języka i oralności, tworząc historiografię określaną zarówno przez „montaż filmowy”, jak i przez przekład jako formy pisania, badania i refleksji nad historią oraz jej oddźwiękami.