Pośród ogłuszających eksplozji bomb i w tunelach grożących zawaleniem towarzyszymy czterem palestyńskim robotnikom, którzy drążą tunele pod Strefą Gazy. Sześć stóp pod ulicą, przy której Egipt styka się ze Strefą Gazy, śmieją się, porównując konflikt do kreskówki: „Zawsze wygrywa Jerry”! Ten śmiech jednak cichnie, gdy bomby Izraela wstrząsają ziemią. Jest grudzień 2008 roku. Rozpoczęły się śmiercionośne naloty Izraela, które zniszczą niemal wszystkie tunele, którymi dostarczano zaopatrzenie z Egiptu do Palestyny. Gdy najgorsze bombardowania ustają, mężczyźni wychodzą z gruzów swoich dawnych domów z nową energią: „Zniszczą jeden, a zaraz pojawia się kolejny”. Dopóki bowiem trwa izraelska blokada, uniemożliwiająca dostarczanie do Palestyny nawet zagranicznej pomocy, tunele pozostają ważnym symbolem oporu i powodem do dumy. „Niektórymi tunelami transportuje się broń” — przyznaje Abu Sleeman, ale dla niego chodzi po prostu o „dostarczanie żywności, żeby ludzie mogli przetrwać”.