Carmen, kobieta po dwudziestce, codziennie nagrywa filmy dla swojej zmarłej matki. Chcąc oswoić jej nieobecność, uwiecznia to, co pozostało z ich relacji w codziennych odgłosach życia. Pewnego dnia do mieszkania obok wprowadza się nowa sąsiadka — dziesięcioletnia Carita wraz z matką, Amalią, u której zaczęły pojawiać się oznaki utraty pamięci. Carita również codziennie nagrywa filmy, ale kieruje je do ojca, którego nigdy nie poznała. Od samego początku Carmen i Carita podglądają się przez swoje kamery, tworząc milczącą więź. Pewnej nocy Carita odkrywa dziurę w szafie w swoim pokoju. Gdy przez nią przechodzi, znajduje się w mieszkaniu Carmen.