Moim celem jest stworzenie mocno skondensowanego muzeum kina, złożonego z niektórych z najbardziej znanych z tego, że wciągają, są trudne i długie, dzieł w historii filmu — tych niemal niewidzialnych dzieł, które badają graniczne możliwości kina. Dzieł, które stały się niewidzialne właśnie ze względu na swój status „klasyków”. Eksperyment polega na tym, by zobaczyć, co wyłoni się na światło dzienne, gdy skondensuje się te dzieła do znajomego, lecz krótkiego odcinka czasu, w którym można ogarnąć pamięcią cały film naraz, odświeżyć wspomnienia w Proustowskim potoku obrazów albo po prostu doświadczyć tej energii złudzenia.