Sabiá opowiada o rodzącym się niespodziewanie uczuciu między dwiema kobietami, które dzielą tę samą przestrzeń, ale pozostają dla siebie niewidzialne. W domu, w którym każdy pokój odsłania nowe możliwości, bohaterki przemieszczają się między drewnianymi meblami, kolorowymi przedmiotami i formalnymi strojami, oddając napięcie towarzyszące rozkwitającej miłości w czasach pozorów i regulujących norm. Rytm opowieści wyznacza bezlitosny zegar i radio, z którego płynie muzyka niepasująca do otoczenia. Przenoszą one widza w czas odkryć i lęków, gdy każdy detal w stylu vintage odsłania akceptację i intensywność miłości ograniczanej przez społeczeństwo.