Latem 1975 roku młody reżyser Steven Spielberg wyznaczył nowe standardy w światowym kinie za sprawą przerysowanego ugryzienia rekina, plastikowej płetwy rekina i niepowtarzalnego, dwudźwiękowego tematu przewodniego skomponowanego przez John Williams. Z powodu grozy czyhającej w głębinach — pożerającego ludzi, gigantycznego żarłacza białego — film o tym samym tytule stał się równie traumatycznym punktem odniesienia co „Psycho” Alfreda Hitchcocka: wywołał trwałe, pierwotne lęki u kolejnych pokoleń. Na plażach całego świata wyraźnie zaznaczył się podział na „przedtem” i „potem”. Steven Spielberg, który miał wówczas zaledwie 28 lat, nie tylko wyznaczył nowe standardy dla gatunku thrillera, lecz także ukrył za nimi swoją ostrą krytykę amerykańskiego kapitalizmu lat 70.