Jacobo wstaje o świcie, je śniadanie, osiodłuje konia i niespiesznie podąża ścieżką prowadzącą na pastwisko, gdzie doi krowę. Na obiad je zupę ziemniaczaną. Po południu wraca do dojenia. Wieczorem słucha radia, aż zaśnie.
 Codziennie ta sama rutyna. Jacobo przemierza tę samą drogę, nie patrząc na krajobraz, który zna na pamięć, aż pewnego dnia pojawia się w nim dziwna obecność — niemożliwy przedmiot, który zmusza Jacoba do zatrzymania się i spojrzenia. Coś burzy przewidywalny świat Jacoba.