W tym filmie poetyckim, opartym na wierszu Emily Dickinson, poetka rozmyśla nad własną śmiertelnością. Nie powiedziała swojemu ogrodowi o swojej rychłej śmierci; nie podzieli się tą wiadomością beztrosko z nikim i nigdzie, jak gdyby śmierć była wyjątkowym wydarzeniem. Film zrealizowano przy użyciu urządzenia do animacji pinscreen. Ścieżkę dźwiękową stanowią improwizacje harfowe inspirowane wierszem.