Bohaterowie sztuki nie wiedzą, że jutro wybuchnie wojna, że wielu ludziom zostało zaledwie kilka dni życia. Z zapałem kłócą się z nauczycielem, zakochują, płaczą i śmieją się, bawią, kłócą, psocą i zuchwale się zachowują, ale wydają się po prostu dziećmi, choć — paradoks tamtych czasów! — ich dusze dojrzewają i rozwijają się znacznie szybciej niż ciała. A kiedy ojciec ich przyjaciela zostaje aresztowany wskutek oszczerstwa lub pomyłki, są gotowi na pierwsze próby, na pierwsze lekcje niesprawiedliwości i żalu, wzajemnej pomocy i porozumienia. Tragedia, która wydarzyła się w klasie, była swego rodzaju sprawdzianem gotowości na jutrzejsze ofiary i jutrzejsze czyny bohaterskie.