Film przedstawia Leonharda Lapina, który staje się jednym z najwybitniejszych artystów awangardowych na sowieckiej estońskiej scenie artystycznej i architektonicznej. Lapina szczególnie inspiruje przedwojenna estońska architektura funkcjonalistyczna oraz rosyjscy konstruktywiści. Natomiast ponura masowa produkcja na ówczesnej scenie budowlanej budzi sprzeciw i gniew. Lapin znajduje wielu podobnie myślących ludzi, a jego krąg przyjaciół artystów jest różnorodny i aktywny. Z najbliższego otoczenia Lapina wyłania się kilka grup, w tym legendarna grupa architektów, którą fiński architekt Komonen zaczął nazywać „szkołą tallińską”. Buntownik Lapin staje się czołowym artystą awangardowym sowieckiej Estonii. Jego różnorodny dorobek obejmuje malarstwo, grafikę i rysunki architektoniczne, dzieła architektoniczne i projekty, performanse i happeningi, teksty i poezję, a także własną teorię architektury i koloru. Wybuchowy temperament prowadzi go do konfliktów z władzami i burzliwych relacji międzyludzkich.