Po latach pracy w kolonialnym domu wiejskim gosposia z Nairobi mówi współpracowniczce, że chciałaby porzucić swoje ciało i po prostu stać się domem. Jej cel jest, w pewnym sensie, taki: zniknąć. Reżyser Oskar Weimar cierpliwie jej towarzyszy, w spokojnych ujęciach, które początkowo przywodzą na myśl martwe natury, a później kino obserwacyjne — sam zaś przemyka przez kadry jako biały właściciel domu. Weimar i jego współpracownicy nadają temu tajemniczemu aktowi sprzeciwu kobiety głębię emocjonalną, ukazując grupę, teraźniejszość i moment w historii przez działanie jednostki. Bez sentymentów odwraca się tu od świata, by z lekkością zwrócić się ku kinu. Film sytuujący się gdzieś pomiędzy medytacją, przemianą a układem tanecznym.