Przyszłość opieki. Kiedy usiedliśmy przy stole z ciasteczkami i kawą w domu opieki, by porozmawiać na ten temat, rozejrzałem się i zobaczyłem zdezorientowane twarze. To dotyczy nas wszystkich, a jednak trudno sobie to wyobrazić; nasze społeczeństwo jest zakochane w teraźniejszości i młodości. Boimy się tego. Samo zaproszenie tego słonia do pokoju, zebranie osób korzystających z opieki lub pracujących w niej, naukowców i mnie, filmowca, jest już krokiem, który wydaje się ważny — jedną deską przerzuconą nad przepaścią.