La Cura Steve’a Fagina (2024) składa się z epizodów – tableaux. Te klejnotopodobne fragmenty nie składają się na fabułę. Nawet gdy coś powraca – jak scenografia studyjna udająca klub nocny, z dumą odsłonięta pod napisami końcowymi – albo wykonawca pojawia się ponownie w innej sytuacji, nie służy to powiązaniu narracyjnemu. Powiązania między tableaux powstają w inny sposób: przez narastające przeplatanie się elementów, spajane muzyką.