Miejsca — podobnie jak opowieści, ale inaczej — są strukturami komunikacji i zbiorowej pamięci. Miejsce to organizacja, a pamięć często stanowi artykulację przestrzeni. W przestrzeni jest coś, co wymyka się naszym próbom oglądania jej z góry. Wykorzystując interwały i progi miejskiego krajobrazu, EMPTINESS CAN HOLD THINGS improwizuje na technikach perspektywy polilinearnej, od dawna stosowanych w japońskim malarstwie i projektowaniu krajobrazu, by zgłębiać zasady doświadczenia wpisane w definicje miejsca. Łącząc przestrzeń architektoniczną z konstrukcją filmową, ten eksperyment poszukuje języka filmowego dla genius loci, uchwyconego w wielu perspektywach i skomponowanego z odniesieniem do ruchomego punktu widzenia, który wprawiają w ruch stopy.