Nastja Säde Rönkkö recytuje jeden wiersz, którego narratorami są trzy krople: łza, kropla krwi i kropla potu. Każda opowiada historie miłosne poprzez biochemię – o miłości, przynależności i stracie, a także o kryzysach, które już nadeszły i tych, które dopiero nadchodzą. Słowa są sugestywne, ale niewystarczające; tutaj wzmacniają je hiperrealistyczne obrazy krajobrazów – zarówno fizycznych, jak i emocjonalnych – oraz płynów, które je wyrażają i krystalizują.