W 1921 roku, w wieku zaledwie 24 lat, filmowiec i teoretyk Jean Epstein (1897–1953) opisał ekranowe widowisko, jakim jest uśmiechająca się osoba. W zbliżeniu. Najdrobniejsze ruchy i drgania na tej twarzy – której nie określono jako ani męskiej, ani żeńskiej – pobudzają Epsteina do wymyślenia delirystycznego karnawału metafor. Twarz jest pejzażem, dekoracją, pianinem; uśmiech jest trzęsieniem ziemi, burzą, kurtyną teatralną podnoszącą się w górę. Wszystko jest dramatyczne, ale nie ma tu – jeszcze – żadnej historii. Pojedyncze 30-sekundowe zbliżenie Caroli Regnier w Behindert Stephena Dwoskina (1974) – rodzaju ujęcia, które często realizował – może wywołać tę samą zadumę.