Z oddanym na każdy koszt punkrockowej sławie bratem i pijanym ojcem, który między lekcjami robotycznego tańca z telewizji ugania się za spódniczkami, młody Senka ma równie małe szanse na opiekę jak bohater filmu Truffauta 400 batów. Najbardziej zdumiewające w filmie Ogorodnikowa jest to, że powstał w Rosji. Najwyraźniej wielu radzieckich nastolatków podziela nihilistyczne nastroje swoich zachodnich rówieśników, a obszerne ujęcia mody z agrafkami na koncertach być może wskazują na zdrowy instynkt eksportowy reżysera. Brat Senki, Kostia, jest naciskany przez Howmuch, bardzo ciężkiego rockera, by ukraść syntezator z domu kultury, więc Senka, chcąc go chronić, kradnie go sam. Fabuła zajmuje niewiele więcej miejsca niż muzyka, ale występy są na tyle znakomite, że los Senki zapada w serce.