Na podstawie relacji Manuela Tabordy, pioniera organizowania pracowników na wenezuelskich polach naftowych, dokument powraca do doświadczeń robotników naftowych w latach 1920–1936. Ich wspomnienia odsłaniają świat naznaczony karami cielesnymi, wyzyskiem, segregacją rasową i chorobami, a zarazem ukazują narodziny zbiorowego oporu wobec amerykańskich i brytyjskich koncernów naftowych, które kontrolowały przemysł, oraz rządu, który im na to pozwalał.