Filmowy portret Bruce’a Baillie, legendarnej postaci eksperymentalnej sceny filmowej północnej Kalifornii. Nakręcony bez scenariusza i harmonogramu zdjęć, film plasuje się gdzieś pomiędzy domowym nagraniem a dokumentem. Wykorzystuje przypadkowość i nieciągłość, powtarza te same sekwencje w pętlach, przechodzi od koloru do czerni i bieli, a jego przebieg przerywają puste, rozmyte lub odwrócone kadry. Ścieżkę dźwiękową stanowi improwizowany monolog Bruce’a Baillie, który płynie bez przerwy, podążając za nieciągłym tokiem jego myśli.