Materiał z podróży, który pojawia się w tym filmie – przesuwający się w pośpiechu krajobraz, fragmenty pejzaży miejskich, postacie w kawiarniach, lasy i plaże – przypomina inne filmy Le Grice’a, tworzone przez niego od lat 90. Poczucie złowrogiej zapowiedzi jest jednak wyjątkowe. Wyłania się z kolorystyki nakładających się obrazów: przede wszystkim chłodnych błękitów, ognistej pomarańczy i kwaśnych tonów. Równie sugestywny jest dźwięk. Można go odbierać jako szum rwącego wodospadu, burzę, a może odgłos radioaktywnego opadu, na co wskazuje tytuł. W Strontium wzniosłość, do której Le Grice często dążył w swojej twórczości wideo, przybiera apokaliptyczny wariant.