Krajobraz południowo-zachodniego Nowego Meksyku tworzą łagodne wzgórza i rozległe doliny, poprzecinane arroyami. Land With No Rider koncentruje się na czterech hodowcach bydła, którzy znają ten region doliny rzeki Mimbres jak własną kieszeń. Kiedy opowiadają o swoim życiu, ich rozważania często brzmią jak poezja — wspominają dźwięk padającego śniegu albo cicho śpiewają razem z radiem. Wstają wraz ze słońcem i o zmierzchu wciąż doglądają stad, gdy delikatne fioletowe odcienie zabarwiają światło, a hodowcy zastanawiają się nad możliwością, że są ostatnimi przedstawicielami swojego pokolenia, które pracuje na tej ziemi. Przenikliwy, utrzymany w poetyce vérité portret często samotnego, a jednak pięknego świata tych hodowców autorstwa reżyserki Tamar Lando jest po części historią mówioną, a po części cierpliwą odą do doliny w okresie przemian.