W Mea Culpa Christoph Schlingensief zaciera delikatną granicę: ignoruje próg oddzielający zdrowych od chorych. Czyniąc tematem opery własną chorobę nowotworową i wystawiając ją po raz pierwszy na największej niemieckojęzycznej scenie teatralnej, wywiera presję na środowisko artystyczne: wspaniała instytucja, taka jak Burgtheater, musi hojnie wykorzystać swoje środki artystyczne, by odsłonić całą „prawdę” o nas, ludziach. Pod koniec dnia, gdy scenografia na obrotowej scenie Janiny Audick wreszcie się zatrzymuje, gdy ostatnia Liebestad Isoldy zostaje zaśpiewana czarująco pięknym głosem Elfriede Rezabek i wybucha niewysłowiona radość, Schlingensief zostaje zupełnie sam ze swoją chorobą.