Lżejszy i żywszy niż filmy, które Jean-Luc Godard nakręcił we Francji, jego amerykański projekt z dokumentalistą kina bezpośredniego D. A. Pennebakerem miał nosić tytuł One A.M., czyli „one American movie”; Godard jednak porzucił projekt i Stany Zjednoczone, gdzie ku swojemu rozczarowaniu odkrył, że rewolucja nie jest nieuchronna, a Pennebaker zmontował materiały Godarda, do których wraz z Richardem Leacockiem dodał nawet jeszcze odrobinę, wydając całość jako One P.M., czyli „one parallel movie”. To olśniewające połączenie cinéma-vérité, teatru politycznego i wywiadów z kluczowymi postaciami lat sześćdziesiątych.