Migotliwy dziennik czasu, pamięci i erozji, «Things Many Eyes Have Seen» rozgrywa się w ciągu miesiąca na wyspie. Obrazy 16 mm, wywoływane ręcznie w słonej wodzie morskiej, rozpływają się i przeobrażają. Krajobraz migocze w urywanych kadrach światła i cienia, jakby sam świat zacinał się między pamięcią a ruchem. Film, będący medytacją nad patrzeniem i byciem oglądanym, trwa niczym zanikający sen, w którym obserwator i krajobraz zlewają się w jedno.