Przypowieść o samotnym człowieku, który wyrzekł się świata i ukojenie znajduje jedynie w sadzeniu drzew. Ta czynność stała się dla niego świętym rytuałem. Głęboko w sobie czeka jednak i szuka jakiegoś rozwiązania swojej samotności. Pewnego dnia, podczas wyjątkowo dotkliwej suszy, Ziemia mu odpowiada — mężczyzna znajduje nieprzytomne ciało kobiety w spękanej od upału ziemi. Nie zastanawiając się, zabiera ją do domu, przywraca jej przytomność i opiekuje się nią. Ta niespodziewana towarzyszka poważnie wystawia jego przekonania na próbę. Jak daleko może posunąć się samotność? Opowieść o destrukcyjnym błędnym kole samotności — obsesyjnej myśli, miłości i wyrzeczenia się miłości.