Intymistyczny portret reżyserki, która poświęciła życie filmowi i była gotowa poświęcić trzy małżeństwa oraz macierzyństwo swojej twórczej pasji. Drahomíra Vihanová, niczym zdeterminowana szamanka obrazów, wyznaje swoje przekonania — od potępienia przez reżim za Zabitą neděli (Slaughtered Sunday, 1969) po publiczną egzekucję Zpráv o putování studentů Petra a Jakuba (News of the Wanderings of Students Petr and Jakub, 2002). Ten egzystencjalny esej oscyluje między sprzecznościami i paradoksami, między dokumentem a filmem fabularnym, między inwokacją, zapomnieniem i kotami.