Film koncentruje się na dwóch braciach. Starszy brat jest niepełnosprawny intelektualnie, a młodszy choruje na AIDS. Ponieważ ich rodzice dawno temu ich porzucili, bracia polegają na sobie, by przetrwać. Młodszy brat utrzymuje ich obu z zarobków za śpiewanie. Każda pieśń, którą potrafi zaśpiewać starszy brat, została go nauczona przez młodszego. Starszy ma jednak pewną wiedzę liturgiczną, której nie posiada młodszy. Kiedy młodszy brat wie, że zbliża się jego śmierć, zabiera brata na pobliską stację kolejową, by po raz ostatni spojrzeć na krajobraz, w którym dorastali. Chce zabić siebie i brata. Starszy brat bardzo boi się jednak śmierci i pragnie ostatniego, wystawnego posiłku. Wieczorem starszy brat przygotowuje kolację dla młodszego. Potem bracia obmywają sobie nawzajem stopy, a następnie kochają się, aż młodszy brat umiera w ekstazie. W ten sposób starszy brat pozwala młodszemu doświadczyć wiecznej radości w głębokim śnie.