Les Plongeurs Du Désert, film wyreżyserowany przez Tahara Hannache w 1952 roku, jest uważany za pierwszy w pełni algierski film fabularny. Opowiada historię mieszkańców oazy, której studnia wyschła. Starszy wioski, szejk Messaoud, wzywa słynnych nurków pustynnych, rzemieślników specjalizujących się w oczyszczaniu studni wypełnionych piaskiem i mułem, aby przywrócili społeczności dostęp do niezbędnej wody. Po ich interwencji woda znów zaczyna płynąć, przynosząc ulgę oazie i jej mieszkańcom. Film ukazuje kontrast między tradycyjnymi technikami nurków, których uosabiają szejk Ali i jego syn Mansour, a nadejściem nowoczesności, symbolizowanej przez maszynę, która ostatecznie zastępuje ich rzemiosło. Ta historia symbolizuje marginalizację lokalnej wiedzy w obliczu postępu technologicznego oraz niesprawiedliwość społeczną epoki kolonialnej.