Dwoje przyjaciół obiecuje sobie, że nigdy nie dorosną, a jeśli jednak do tego dojdzie, pewnego dnia odbiorą sobie życie. Od dnia złożenia obietnicy do chwili, gdy nadejdzie dorosłość, niepokoje i lęki, nadzieje i marzenia sprawiają, że trudno dożyć trzydziestki. Osiągnięcie tego wieku jest przecież równie dobre, co przerażające. Może ucieczka do Paryża jest rozwiązaniem, ale, jak głosi podsumowanie: „o północy wszyscy jesteśmy bohaterami, ale o dziewiątej rano tchórzami”. Czy dorastanie oznacza kompromisy? A może pozostajemy po prostu trochę zagubionymi dziećmi, które bawią się w udawanie bardzo dorosłych?