Film jest portretem dojarki, która została przewodniczącą kołchozu. Malinina regularnie pojawiała się w czasopismach filmowych i wiele o niej pisano. I nie ma w tym nic dziwnego — według radzieckich standardów była niezwykłą osobą: laureatką Nagrody Państwowej, dwukrotną Bohaterką Pracy Socjalistycznej, „nowatorką produkcji kołchozowej”. Tradycyjnie takie osoby filmowano wyłącznie przy pracy i na trybunach, a ich wybitne osiągnięcia komentował radosny spiker. Obukhovich pokazał ją zupełnie inaczej. I nie „przy maszynie”, lecz w całkiem innym otoczeniu.