Reżyser Claus Guth potęguje groteskowy surrealizm tej początkowo niezwykle okrutnej baśni, którą woli postrzegać jako »przypowieść«. Guth widzi Calafa, syna zbiegłego tatarskiego króla Timura, »rzuconego w świat, którego nie potrafi zrozumieć«. To system funkcjonujący według własnej logiki: księżniczka Turandot, aby się chronić, zbudowała wokół siebie biurokratyczny aparat, równie brutalny, co skuteczny. Dla reżysera Clausa Gutha jest jasne, że Turandot opisuje własne doświadczenia, gdy mówi o strasznych rzeczach, które spotkały jej przodkinię Lu-o-lin; państwo terroru jest jej reakcją. Scenografia Etienne Plussa, kostiumy Ursuli Krdiny i choreografia Sommer Ulricksen ukazują je zarówno z zewnątrz, jak i od wewnątrz — a także jego rozpad, który stanowi konieczny warunek szczęśliwego zakończenia Turandot i Calafa.